Stawiam wniosek przesunięcia kolegi śpiewaka do sekcji gimnastycznej. Po pierwsze. Nie będzie samotny. Będzie w kolektywie. Po drugie. Nabierze więcej optymizmu życiowego.

Miesięcznik “Charaktery” kojarzył mi się wcześniej z prowokacją Tomasza Witkowskiego. Witkowski udowodnił, że rada naukowa Charakterów (siedmioro prof. dr hab., jeden dr hab. i jeden dr) nie czyta tego, co recenzuje. Przepuszczanie takich artykułów, jak ten pani Kozery oznacza, że nic się w tej kwestii nie zmieniło.

AJURWEDA

Ajurweda to hinduska metoda terapeutyczna. Nazwa jej pochodzi od słów ayu i veda – co tłumaczy się jako “wiedza o życiu”. Korzysta z niej około 80% populacji Indii, a jej wielkim propagatorem jest endokrynolog Deepak Chopra, odkąd nawrócił go na swą religię Maharishi Mahesh Yogi.

Jak większość wschodnich metod leczniczych, tak i ajurweda opiera się na założeniach metafizycznych a nie naukowych. Według niej, człowiek ma pranę (odpowiednik chińskiej qi), która jest jego duszą, witalną energią, która jednocześnie ma boską naturę.

Zwolennicy Ayur-wedy wierzą, że człowiek ma nie jeden, lecz trzy pulsy, każdy mierzy jedną z wymienionych sił (doszas). Diagnozy stawia się na podstawie tych trzech pulsów. Nazywa się je vata (powietrze), pitta (ogień) i kappa (ziemia i woda). Jednak nauka nie potwierdziła istnienia tych pulsów, a Isadore Rosenfeld napisał: “Nie znalazłem żadnego naukowego dowodu wskazującego, że Ayur-weda jest efektywna przeciwko chorobie”. Teoria Ayur-wedy jest wroga wobec założeń naukowej medycyny. Chopra przyznał to w Journal of the American Medical Association, pisząc, że jej terapia wypływa z założenia, że przyczyną chorób jest brak równowagi duchowej energii, a nie fizyczne przyczyny, jak twierdzi naukowa medycyna.

Leczenie w ayurwedzie opiera się na jodze, medytacji, masażu i stosowaniu określonych ziół. Niby nic złego czy dziwnego, jednak istnieją zalecenia dość osobliwe jak na przykład: zjadanie odchodów kozła zanurzonych w moczu na alkoholizm; czy picie moczu z mlekiem jako lek na zaparcie. Ponadto ajurweda wiele schorzeń przypisuje wpływom astrologicznym, stąd jej zwolennicy zalecają również rozmaite zaklęcia, mantry itp.

Właściwie, ajurweda oprócz zaleceń dotyczących relaksu czy stosowania niektórych pożytecznych ziół – ma niewiele do zaoferowania.

LECZENIE KRYSZTAŁAMI:

Terapia kryształami to klasyczna metoda stosowana i propagowana przez mniej lub bardziej zaangażowanych wyznawców ideologii New Age. Uzdrawianie za pośrednictwem kryształów zwykle polega na przykładaniu ich do chorych części ciała lub przesuwaniu nimi nad skórą. Niektórzy uzdrawiacze twierdzą, że kryształ staje się gorący lub zimny, gdy przesuwany nad aurą, czyli bioenergią osoby. Kryształ rzekomo emanuje moc, która absorbuje złą bioenergię człowieka, uwalniając go od chorób. Większość uzdrowicieli podkreśla jednak, że kamienie nie mają mocy same w sobie, lecz są instrumentami duchowych istot. Znany uzdrawiacz Edgar Cayce, także zachęcał do posługiwania się kryształami i amuletami w uzdrawianiu i wróżeniu, wierząc, że za nimi kryją się duchowe moce. Uzdrawianie przy pomocy różnych obiektów należy w wielu krajach do najpopularniejszych metod leczenia oraz balansowania psychotronicznej energii. Ludzie kupują piramidki, amulety, burszytyny, pierścionki i bransolety z drogimi kamieniami. Ich wpływ ma odbijać się korzystnie na stanie zdrowia, tymczasem odbija się głównie na kieszeni – niekorzystnie.

JOGA

Laicy uważają, że joga to tylko zestaw ćwiczeń rozciągających i relaksujących. Nic bardziej mylnego.

Faktycznie, joga jest formą medytacji. Służy osiągnięciu odmiennych stanów świadomości oraz religijnego “oświecenia”, dzięki istotom zamieszkującym duchową rzeczywistość. Teoria jogi opiera się na hinduskim wierzeniu, że u podłoża kręgosłupa spoczywa wąż kundalini , utożsamiany z mistyczną energią. Wąż ten jest uosobieniem bogini Szakti. Ćwiczenia jogi mają podnieść go oraz jego energię i przeprowadzić przez wspomniane czakry do podstawy czaszki, gdzie łączy się z rezydującym tam bogiem Sziwą ( Brahmanem). Taki jest prawdziwy cel jogi. Stąd bierze się jej nazwa: “joga” – w sanskrycie unia.

To, co u nas nazywane jest ćwiczeniami fizycznymi, nazywane jest hatha jogą – trzecim z ośmiu stopni wtajemniczenia. Według mistrzów jogi, człowiek który osiągnie ostatni stopień, łączy się z Brahmanem i rzekomo staje się bogiem.

ZIOŁOLECZNICTWO

Co złego jest w stosowaniu ziół, zapytałby ktoś. Czy ze stosowania ziół może wyniknąć coś złego? Niestety, ale odpowiedź brzmi: tak.

Zioła były i są używane w medycynie od tysiącleci. Współczesna medycyna wbrew obiegowej opinii i stereotypom, nie zapomniała o ziołach, na przykład digoksyna stosowana w chorobach serca uzyskiwana jest z naparstnicy, morfina z opium maku lekarskiego, aspiryna (kwas acetylosalicylowy) z kory wierzby, liczne witaminy czy minerały… Przykłady można mnożyć. Istnieje nawet nauka, która zajmuje się właściwościami i zastosowaniem substancji roślinnych – farmakognozja.

Między farmakognozją a znachorstwem istnieje jednak kolosalna różnica. Pierwsza jest dyscypliną naukową i wymaga sporej wiedzy z dziedziny biologii, chemii i medycyny, drugie natomiast najczęściej oparte jest na prywatnych objawieniach, folklorze, magii i podaniach.

Podstawowym niebezpieczeństwem nieprofesjonalnego zielarstwa jest bezkrytyczne stosowanie ziół w wierze, że nie mogą zaszkodzić. Niebezpieczeństwo niefachowego stosowania ziół bierze się m.in. stąd, że wiele zestawów ziołowych nosi ogólnikowe nazwy: na reumatyzm, na serce, na wątrobę, na bóle żołądka. Tymczasem wątroba czy żołądek mogą być dotknięte rozmaitymi procesami chorobowymi o różnym natężeniu i przyczynie (np. z grupy zapaleń, schorzeń nowotworowych). Próba leczenia wszystkich schorzeń danego narządu bez rozpoznania przyczyny rzadko pomaga, a może opóźnić diagnozę i utrudnić właściwe leczenie. W rezultacie, pacjenci kurowani przez zielarza, trafiają do lekarza, gdy choroba jest zbyt rozwinięta na skuteczną interwencję. Dr Isadore Rosenfeld w swej książce Guide to Alternative Medicine pisze o przypadkach, gdzie zestawy ziołowe posiadały wysoki stopień zanieczyszczenia spowodowany nie tylko brakiem higieny przy zbieraniu i przygotowywaniu preparatów, ale także zawartym w nich arszenikiem, rtęcią i ołowiem. Niektóre zioła uspokajające są naszpikowane chemicznymi środkami czy lekarstwami uspokającymi, aby wzmocnić ich naturalny efekt. Bardzo znanym tego typu przypadkiem są chińskie maści rzekomo czysto ziołowe, w rzeczywistości zawierające jednak silne kortykosteroidy. Laicy na ogół nie biorą takich mankamentów pod uwagę, w naiwnym przekonaniu, że zioła są nieszkodliwe. Tak nie jest. Niektóre zioła mogą spowodować poronienie lub zaszkodzić karmionemu piersią dziecku. Niewłaściwie dobrane zioła mogą pozbawić zdrowia, a nawet życia.

]]> http://blog.atopowe.pl/2009/12/16/homeopatia-i-inne-alternatywne-metody-leczenia-a-nasza-kultura-cz-3/feed/ 1 http://blog.atopowe.pl/2009/12/06/homeopatia-i-inne-alternatywne-metody-leczenia-a-nasza-kultura-cz-2/ http://blog.atopowe.pl/2009/12/06/homeopatia-i-inne-alternatywne-metody-leczenia-a-nasza-kultura-cz-2/#comments Sun, 06 Dec 2009 20:00:54 +0000 aksamitka http://blog.atopowe.pl/?p=562 Homeopatia i inne alternatywne metody leczenia a nasza kultura cz.1

W tej części notki przedstawię możliwie skrótowo historię homeopatii i innych alternatywnych metod leczenia i wnioski z tego płynące. Tu zajmę się dwoma najczęściej stosowanymi metodami: homeopatią i akupunkturą.

Na wstępie zaznaczam, że nie jest moim celem atakowanie kogokolwiek czy wzbudzanie “wojny dyskusyjnej”. Szanuję odmienne poglądy innych, nawet jeśli się z nimi nie zgadzam. Wiem jednak, jak bardzo w naszym kraju jest powszechne używanie tych środków leczniczych i że czasami nawet sami lekarze bez pytania zalecają pacjentom zażywanie środków homeopatycznych lub stosowanie innych terapii. Ten wpis jest po to, by ludzie zaczęli sami stawiać pytania – by ten wybór był w pełni świadomy. Rozmawiałam też z wieloma ludźmi stosującymi te metody i zauważyłam u nich niejeden raz  przy krytyce postawę straszliwie obronną i niekiedy agresywną – jakby chodziło o podważenie ich religii i światopoglądu, a przecież to były rozmowy tylko (!) o wyborze środków leczniczych. Taka postawa też na pewno nie bierze się znikąd.

Zacznę może od homeopatii, bo ta metoda jest najbardziej powszechna i najbardziej znana.

HOMEOPATIA

Twórcą homeopatii był żyjący w latach 1755 – 1843 niemiecki lekarz Christian Samuel Hahnemann. Jednak jego idea nie była wcale nowa. Już Hipokrates nauczał że “podobne leczy podobne” i że niewielka dawka substancji szkodzącej zdrowej osobie może wyleczyć podobne objawy u człowieka chorego. Podobny pogląd wyznawał Paracelsus. (Przy tym warto zaznaczyć, iż homeopatia nie jest tym samym co ziołolecznictwo). Hahnemann do swojego “odkrycia” doszedł podczas zażycia chininy – jej niewielka ilość wywołała u niego objawy podobne do malarii. Dziś wiadomo, że tak dzieje się w przypadku uczulenia na chininę, ale w czasach Hahnemanna nie istniały badania tego typu.  Doszedł on do wniosku, który brzmiał “Similia similibus curentur – podobne powinno być leczone podobnym”. Nazwał on akademicką medycynę “zgubną”. Uważał bowiem, że choroba nie jest wywoływana przez przyczyny fizjologiczne – stąd i dziś większość homeopatów odrzuca medycynę akademicką, ponieważ bada ona tylko przyczyny fizjologiczne. Tymczasem klasyczna homeopatia uważa wszystkie choroby za wynik zaburzenia psychotronicznej energii.

Taki pogląd nie jest odosobniony. Sam Hahnemann wysnuł go z religijnych myśli hinduizmu i mistycyzmu, którymi był zafascynowany. Ponadto fascynowały go poglądy spirytysty Emanuela Swedenborga, co znalazło też swój wyraz w idei homeopatii na temat istnienia mistycznej energii psychotronicznej. Hahnemann inspirował się też naukami Franza Mesmera, od którego nazwiska pochodzi nazwa pseudonauki popularnej w dobie romantyzmu – mesmeryzmu. Mianowicie, Hahnemann uważał, że “zwierzęcy magnetyzm” o którym nauczał Mesmer, jest tym samym, co energia witalna (bioenergia) w którą wierzył. Ponadto, Hahnemann był głęboko przekonany, że jego metoda leczenia jest owocem boskiego natchnienia i że przyszła od prowadzącej go duchowej mocy.

Homeopatia cieszyła się bardzo dużą popularnością na początku XX wieku. W samych tylko Stanach Zjednoczonych było ponad 100 szpitali homeopatycznych. Pół wieku później nie było już ani jednego. Oto co pisze na temat homeopatii polska encyklopedia z roku 1936 (zapis słownictwa i ortografii oryginalny):

Homeopatia: (greck.) metoda leczenia podana (1810) przez Samuela Hahnemanna (ob.) w myśl jego podstawowej tezy: Similia similibus curantur (podobne leczy się podobnem). (…) Warunkiem skuteczności jednak lekarstw ma być podawanie ich w maleńkich dawkach. Te “homeopatyczne dawki” są tak małe, że nauka lekarska nie przypisuje im żadnego działania leczniczego. (…) Zmodernizowana h. oparta o zdobycze nowoczesnej oficjalnej medycyny, w świetle najnowszych badań nie jest, zdaje się, zupełną niedorzecznością. To też w całym świecie, zwł. w Niemczech, praktykuje ją wielu lekarzy-homeopatów (…). Nie brak jednak i partaczy, podszywających się pod to miano.

Tymczasem w tym samym haśle z encyklopedii PWN z roku 1974 napisane jest po prostu: “(…) popularna w XIX w. nie uzyskała nauk. uzasadnienia w nowocz. medycynie.”

Od początku XXI w. homeopatia przeżywa swój wielki renesans. Dlaczego?

Mówi się, że środki homeopatyczne nie zawierają żadnej “chemii” (cokolwiek ma to znaczyć) i że nie szkodzą. Jak jest naprawdę? Czy homeopatia na pewno jest nieszkodliwa i czy zawsze?

Szkodliwość homeopatii nie wynika ze środków samych w sobie. Bo coś tak bardzo rozcieńczonego nie może szkodzić, to fakt. Dlatego lekarze rzadko przed nią przestrzegają. Szkodliwość wynika stąd, że przez nią wielu chorych ludzi rezygnuje z terapii lub leków, które mogłyby im naprawdę pomóc. Niebezpieczna może być też wiara w mistyczną, tajemniczą energię, której zaburzenia mają rzekomo powodować choroby.

Tak czy inaczej, kupowanie środków homeopatycznych jest wyrzucaniem pieniędzy w błoto.

AKUPUNKTURA

Nazwa akupunktura pochodzi od łacińskiego acus – igła i punctus – punkt. Ma swoje korzenie w Chinach, gdzie praktykuje ją ponad milion lekarzy.

Mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że akupunktura jest ściśle powiązana z taoizmem, który kładzie nacisk na życie w harmonii z kosmiczną mocą zwaną Tao. Nakłuwanie odpowiednich miejsc na ciele ma pozwalać kosmicznej energii zwanej qi (chi) przepływać swobodnie przez główne punkty które nazywają się meridianami. To z kolei ma powodować dobre zdrowie. Według tej teorii choroba to skutek blokady tej bioenergii. Energia qi przepływać ma przez wszystko w kosmosie, manifestując się jako elementy jin i jang. Jest to kolejny element przejęty z taoistycznych wierzeń.

Wielu zwolenników akupunktury albo nie zdaje sobie z tego sprawy, albo oddziela ją od taoistycznych korzeni, stosując ją tylko jako środek zaradczy np. na ból. Tymczasem podstawowy podręcznik akupunktury, starożytne dzieło Nei Ching, wyraźnie głosi jednak że… Akupunktura nie może być skuteczna bez taoizmu. Zdaniem wschodnich akupunkturzystów, cel akupunktury jest duchowy, religijny a nie fizyczny, ma ona wpływać na duchową sferę człowieka.  Jak zatem widać, akupunktura to coś więcej niż tylko wbijanie igły.

Akupunktura nie interesuje się wirusami, grzybami, bakteriami. Jest całkowicie niezgodna z założeniami medycyny akademickiej. Istnienie meridianów nie zostało potwierdzone przez żadnego anatoma.

Kolejnym ciekawym poglądem akupunktury jest wiara w to, że uszy są połączone punktami z całym ciałem, dlatego uszy służą akupunkturzystom do stawiania diagnozy. Pamiętajmy jednak, że aż do XIX wieku nie znano zbyt wielu chorób, stąd taki pogląd mógł jeszcze funkcjonować całkiem w porządku. Obecnie jednak znamy ich ponad 10 000 – jak taką liczbę rozmieścić na stosunkowo niewielkiej powierzchni ucha?

Oczywiście, podobnie jak w przypadku homeopatii, energii qi nie można poddać badaniom naukowym.

Warto zwrócić uwagę na jeszcze jedną ciekawostkę. W samych Chinach po rewolucji 1911 roku uznano akupunkturę za przesąd, który uniemożliwiał rozwój nauki. Podczas rządów Mao z kolei akupunktura wróciła do łask tylko z jednego powodu – kraj był zbyt ubogi, by pozwolić sobie na utrzymanie lekarzy którzy stosowali medycynę zachodnią.

Co spowodowało, podobnie jak w przypadku homeopatii, taką popularność akupunktury w sferze kultury Zachodu?

CDN

Tłumaczenie artykułu All bow before the mighty power of the nocebo effect, za zgodą Autora.

W tym tygodniu Parlamentarna Komisja Nauki i Technologii analizowała materiał dowodowy stojący za decyzją MHRA, dopuszczającą, by etykietki pigułek homeopatycznych mogły zawierać niepotwierdzone badaniami twierdzenia o ich skuteczności. Tematem posiedzenia komisji była również refundacja homeopatii przez NHS.

Były momenty komiczne, jakich można się było spodziewać, gdy prowadzone jest poważne śledztwo w sprawie przemysłu, który produkuje pigułki cukrowe, które nabierają leczącej mocy przez potrząsanie i mieszanie z aktywnym składnikiem tak rozpuszczonym, że trudno znaleźć jedną cząsteczkę tego składnika w kuli wody o promieniu 1 AU.

Facet z Boots [sieć aptek w Wielkiej Brytanii, przyp. dexter] powiedział, że nie ma dowodów na to, że pigułki homeopatyczne działają, ale sprzedaje je, ponieważ ludzie chcą je kupować. Facet ze stowarzyszenia producentów pigułek powiedział, że testy medyczne, negatywnie weryfikujące homeopatię były zwykle małe, średnio brało w nich udział 65 osób, a “wszyscy statystycy” twierdzą, że potrzeba przynajmniej 500 osobowej próby losowej. Nie tylko jest to nieprawdą (zależy to od skali efektu leczniczego, jeżeli twierdzisz, że twoja pigułka wyleczy pacjenta niewyleczalnego w każdym przypadku, nawet 12 pacjentów wystarczy); po chwili radośnie przytoczył pozytywnie weryfikujący homeopatię test medyczny w którym brało udział 25 pacjentów.

Ale najlepszy był dr. Peter Fisher z Królewskiego Londyńskiego Szpitala Homeopatycznego (finansowany przez NHS), który wyjaśnił, że pigułki cukrowe w rzeczywistości mają fizyczne efekty uboczne: a więc mają też potężne efekty lecznicze.

Czy cukrowe tabletki mogą mieć efekty uboczne? Co ciekawe, publikacja w czasopiśmie medycznym Pain z przyszłego miesiąca jest właśnie na ten temat. Autorzy odszukali wszystkie testy medyczne leków na migrenę, które miały grupę kontrolną dostającą placebo, i sprawdzili, jakie efekty uboczne zgłaszali pacjenci z tej grupy. Nie tylko były te efekty uboczne czymś powszechnym, ale także były podobne do efektów ubocznych, jakie dawał lek badany w tym teście: pacjenci dostający placebo zamiast leków przeciwdrgawkowych zgłaszali na przykład problemy z pamięcią, senność, utratę apetytu, a pacjenci dostający placebo zamiast leków przeciwbólowych mieli problemy trawienne, które same w sobie są często powodowane przez leki przeciwbólowe.

To nic nowego. W badaniu przeprowadzonym w 2006 roku posadzono 75 osób przed obracającym się bębnem aż poczuli nudności, i dano im pigułki cukru placebo. Dwudziestu pięciu z nich powiedziano, że to lek, który sprawi, że nudności będą gorsze, i oni także przejawiali bardziej eksponowaną tachyarytmię żołądka, zaburzenia działania żołądka, które często towarzyszą nudnościom.

Publikacja z 2004 roku: testowano 600 pacjentów z trzech różnych klinik leczenia alergii i dano im albo lek, który powodował swoje działania niepożądane, albo obojętne pigułki bez składników. 27% pacjentów doświadczyło efektów ubocznych takich jak swędzenie, złe samopoczucie lub ból głowy po zażyciu obojętnej pigułki.

I klasyczna publikacja z 1987 roku, gdzie badano wpływ listy efektów ubocznych, którą pacjenci podpisywali przed leczeniem. To był duży test medyczny porównujący aspirynę i placebo, realizowany w trzech różnych ośrodkach. W dwóch z nich formularz zgody zawierał listę efektów ubocznych dla przewodu pokarmowego, i w tych ośrodkach było sześć razy więcej osób zgłaszających te symptomy i wypisujących się z badania, niż w trzecim ośrodku, gdzie takiej listy nie było.

To niesamowity świat efektu nocebo, gdzie negatywne oczekiwania mogą wywołać nieprzyjemne symptomy przy nieobecności czynników fizycznych. I mimo wszystko to nie pomoże homeopatom: w 2003 roku profesor Edzart Ernst przeprowadził systematyczny przegląd wszystkich testów homeopatycznych, w których zgłaszano efekty uboczne. Przegląd wykrył w sumie 50 epizodów efektów niepożądanych u pacjentów leczonych placebo i 63 u pacjentów dostających homeopatycznie rozcieńczone środki aktywne, przy braku statystycznie istotnej różnicy w częstości wystąpienia efektów niepożądanych pomiędzy obiema grupami.

Świat homeopatii jest redukcjonistyczny, jednowymiarowy i zbudowany na potędze pigułki: nie może on zaadoptować fascynującej rzeczywistości połączeń pomiędzy ciałem a umysłem, które zostały wyjaśnione przez naukę. Następnym razem, gdy na kolacji zostaniesz schwytany przez jakiegoś nudziarza, który wykrył że ma tajne mistyczne właściwości uzdrawiające, i będzie poważnie wyjaśniał, jak jego okropne wysiłki w sprzedaży cukrowych pigułek stanowią znaczące stanowisko polityczne wobec zbrodni koncernów farmaceutycznych, pomyśl sobie, że jakiś szczęściarz, gdzieś w świecie, usiadł obok badacza efektu nocebo.

Medycyna istniała właściwie od czasów starożytnych. Do niedawna lekarze zajmowali się wyłącznie sprawami związanymi z ciałem i zaburzeniami jego funkcjonowania – przecież jakby na to nie patrzeć, nawet psychiatria zajmuje się właśnie ciałem (jak choćby schizofrenia – klasyczny przykład choroby psychicznej mającej źródło w niewłaściwym funkcjonowaniu organicznym). Jednak w ostatnich latach widać pewną tendencję, która różni się od tradycyjnego podejścia. Mianowicie, w drugiej połowie XX wieku pojawiło się pojęcie medycyny holistycznej, czyli takiej, która obejmuje: ciało, umysł i ducha. Tak, ducha też. A przecież zajmowanie się sprawami ducha było przez stulecia zarezerwowane tylko dla religii, dla księży, szamanów, czarowników, kapłanów.

Żyjemy w naprawdę dziwnych czasach. Z jednej strony, nauka stała się dla większości z nas niemal wyłącznym autorytetem w wielu dziedzinach życia, a z drugiej – wcale nie mniejszym autorytetem cieszą się rozmaite wróżby, astrologia, spirytyzm i właśnie różne dziwne metody leczenia – a im mniej nowoczesne i im mniej naukowe i im mniej zbliżone do tego, co znamy z Europy – tym lepiej. Ludzi zawsze fascynowało to co nadprzyrodzone i to co paranormalne, jednak dziś, mimo wyraźnego znużenia światopoglądem materialistycznym i racjonalistycznym – jesteśmy do niego tak przywiązani, że wszystkie te wymienione zjawiska muszą mieć “naukowe” wyjaśnienie, choć bardzo często z nauką nie mają nic wspólnego. A jak już liczne autorytety – nauczyciele, lekarze, psychologowie i inni – wypowiadają się na ten temat i pochwalają to – to znaczy, że to rzeczywiście jest dobre. Upadł dotychczasowy kształt kultury Zachodu, oparty na światopoglądzie grecko-rzymskim, judaizmie i chrześcijaństwie. Stąd (moim zdaniem przynajmniej) tak wzmożone zainteresowanie tym, co pochodzi ze Wschodu – z Indii i Chin.

Do czego zmierzam? Otóż do tego, że praktyki te w znakomitej większości jeśli nie wszystkie -  są albo jedynie wymyślonymi przez oszustów metodami wyciągania pieniędzy od naiwnych i ignorantów, albo – praktykami w istocie religijnymi, gdyż dotykają sfery duchowej. Medycyna akademicka nie interesuje się sprawami ducha, jest światopoglądowo obojętna. W medycynie zwanej alternatywną natomiast w większości przypadków mamy do czynienia bądź to z objawieniami, bądź to z folklorem, wierzeniami i mistycyzmem – jest to dobry materiał dla kulturoznawcy, teologa lub historyka ale nie dla lekarza.

W wielu tych metodach – zwłaszcza takich jak homeopatia, akupunktura – mówi się, że choroba to efekt zaburzenia duchowej, mistycznej energii. Inne pojęcia, takie jak prana, ajurweda czy energia qi (chi) wywodzą się wybitnie i wprost ze wschodnich systemów religijnych, takich jak hinduizm i taoizm. Tu warto zadać sobie pytanie – czy AIDS, gruźlica, nowotwór albo dżuma też są zaburzeniami mistycznej energii? Większość homeopatów czy akupunkturzystów bądź innych uzdrowicieli odpowie że tak. Jednak co równie ciekawe i zauważalne – żadna z wielkich epidemii nie została ugaszona za ich pomocą.

Homeopatii, akupunktury, reiki, bioenergoterapii de facto nie interesują biologiczne przyczyny chorób. Nie ma naukowych podstaw, by stwierdzić że wszystkie one działają, a jednak chorzy czują po nich poprawę – jak to wyjaśnić? Jest na to kilka odpowiedzi. Część uczonych twierdzi, że np. podczas nakłuwania igłami mózg wydziela endorfiny, powodując zmniejszenie bólu i innych nieprzyjemnych odczuć. Viktor Herbert, badacz oraz profesor medycyny, wykazuje z kolei podobieństwo akupunktury do hipnozy: w jednym i drugim w ruch idzie sugestia lub – autosugestia. Siła autosugestii jest niemała i wie o tym zarówno laik jak i naukowiec.

Pytanie teraz jest takie i wielokrotnie powtarzane – dlaczego ludzie, skoro nie ma naukowych podstaw by twierdzić że homeopatia czy akupunktura działają, jednak je stosują i wydają masę pieniędzy na ich stosowanie? Myślę że źródła tak naprawdę nie należy szukać w samej desperacji chorych, których medycyna akademicka zawiodła, choć i to jest ważne. Jednak moim zdaniem równie istotny jest czynnik współczesnego kryzysu światopoglądowego w naszej kulturze.

PS: Proszę o to byście nie mieli pretensji co do zmiany kształtu i wydźwięku mojego “macierzystego” bloga Po prostu świat się zmienia i blogi też, ale tu będę pisać po staremu. Następna część tej notki będzie dotyczyła historii rozmaitych metod leczenia alternatywnego – a myślę że to ciekawe i może dać świeże spojrzenie na to, czym owe metody w istocie są.

Przytoczę tutaj uzasadnienie tego wyróżnienia:

Ponieważ jedno na pięcioro dzieci na całym świecie jest dotknięte przez AZS, Under My Skin jest zasobem, który byłby mile widziany w poczekalniach dermatologów. Ten uroczy przewodnik jest kopalnią informacji dotyczących przejawów AZS, leczenia objawowego i metod radzenia sobie ze stresem, podanych w sposób zrozumiały dla dzieci.

Począwszy od strony fizycznej AZS, Crowe definiuje chorobę w łatwych do zrozumienia terminach, prowadząc jej młodych odbiorców przez tekst dobrze umiejscowionymi wezwaniami do działania (“A teraz przewróć stronę by poznać fakty na temat wyzwalaczy – i naucz się jak zwalczyć świąd!”). Hojnie ozdabia strony niezrównanymi ilustracjami (autorstwa Norma Bendella), takich jak anatomia świądu sportretowana przy pomocy demonicznych wyzwalaczy atakujących suchą, łuszczącą się skórę.

Jakkolwiek wydawcą książki jest firma farmaceutyczna, Under My Skin jest całkowicie niekomercyjna [pomijając logo na okładce - dop. dexter]. Dzięki atrakcyjnej i realistycznie przedstawionej informacji, książkę łatwo się czyta. Nagłówki rozdziałów i sekcji zachęcają do przeglądania. Oprócz ujmujących ilustracji i przemyślanego wykorzystania kolorów, odstępów i tekstu, Under My Skin zawiera też porady (i zdjęcia) dzieci (w wieku 5-13) z egzemą.

Jednym z wyzwań medycyny jest zmiana zachowania pacjenta, tak aby ci, którzy żyją z przewlekłą chorobą mogli zminimalizować jej wpływ na ich życie. Koniec końców, Under My Skin osiąga ten cel i jest świetnym przykładem dostosowania informacji medycznych dla właściwych odbiorców.

—Judith Ellison and Douglas Haneline, PhD

Książka jest dostępna do ściągnięcia w języku angielskim w formacie PDF. Link poniżej:

Atopik ma w sobie dużo empatii, przez co lepiej rozumie innych.

Atopik piszący na forum daje się lepiej poznać, więc nie musisz się zastanawiać, co on myśli, bo to po prostu wiesz.

Forumowi atopicy to jedna wielka rodzina. Dzięki atopikowi można poznać fajnych ludzi, spotkać się w kafejce, pojechać na zlot i zwiedzić Toruń oraz pobawić się na weselu.

Atopik jest uczynnym gościem. Sam wytrzepie i poskłada po sobie pościel oraz odkurzy, jeśli uzna, że stan podłogi tego wymaga.

Atopik sam ugotuje obiad, bo wie, co może jeść.

Z kolei gotowanie dla atopika zwiększa kreatywność w kuchni i pozwala odkrywać nowe smaki. (Ostatnio moja zupa z dyni robi karierę w Internecie. )

Atopik ma zawsze przy sobie krem – w razie konieczności może pożyczyć.

Atopika nie trzeba długo namawiać na wakacje nad ciepłym morzem, bo akurat taki klimat mu służy.

Kiedy nagle i niespodziewanie dopadnie Cię alergia na owoce morza, atopik od razu uratuje zestawem leków antyhistaminowych oraz ukoi swoją pełną spokoju postawą, bo nie takie reakcje alergiczne już widział.

Atopik swoim dbaniem o zdrowie daje dobry przykład i motywuje do lepszego troszczenia się o siebie.

Jak widać, chłopak z AZS ma same zalety.

* * *

Hej, pozdrawiam wszystkich obecnych na zlocie. Zachęcona przez Ankę Lego postanowiłam zarejestrować się na forum, żeby podzielić się wrażeniami.

Główną atrakcją spotkania byli mili, weseli i przyjaźnie nastawieni ludzie. Obecni byli:
Anka Lego, Kasielanka, kiki, pannaola, agata18, track4demos, Hofek, Hondacb, anna82 + jej chłopak + jego brat, wahwah + Lucyna, kaktus82 + kolega oraz dexter, z powodu którego znalazłam się na zlocie.

Niestety nie udało mi się zapamiętać wszystkich imion, ale mam nadzieję, że przynajmniej wszystkich wymieniłam.

Toruń zachwycił nas spokojnym pięknem, którego nie zakłócały tłumy turystów. Ośrodek Tramp, w którym byliśmy zakwaterowani, dzielił od Starego Miasta jedynie most na Wiśle. Zwiedzanie Torunia rozpoczęliśmy od lokali gastronomicznych, ponieważ akurat była pora obiadowa.

Po obiedzie zebraliśmy się pod pomnikiem Kopernika. Pannaola, która przyjęła na siebie obowiązki przewodnika, zachęciła nas do wejścia na Wieżę Ratuszową. Podziwialiśmy panoramę miasta, a szczególnie pewien ogródek dachowy. Dopadło nas pewne rozleniwienie i prowadziliśmy miłe rozmowy, wcale nie mając ochoty na opuszczanie wieży. W końcu postanowiliśmy udać się na dół, śladem samolocika puszczonego przez wahwaha, z tym, że my wybraliśmy drogę po schodach. Mijając dzwon, którego serce zachęcająco znajdowało się w zasięgu ręki, kiki (chyba) uległa tej zachęcie, ku ogólnej radości.

Dołączyliśmy do reszty grupy, która cierpliwie okupowała ławeczki przy Koperniku i udaliśmy się na dalsze zwiedzanie miasta, robiąc po drodze niezbędne zakupy na ognisko.

Pod teatrem Baj Pomorski zrobiliśmy ogólną sesję zdjęciową. Oglądając zdjęcia możecie odnieść mylne wrażenie, że pokazujemy UFO. My tymczasem zareagowaliśmy na hasło: ‘Wszyscy pokazują: Tam jest Kopernik’. I jakoś nikomu nie przeszkadzało, że pomnik Kopernika znajdował się w zupełnie innym kierunku.

Potem obejrzeliśmy ruiny zamku krzyżackiego. Niestety tylko z zewnątrz, bo zastaliśmy zamkniętą bramę. Na tym zakończyliśmy zwiedzanie i wróciliśmy do Trampa.

Tam okazało się, że zamiast ogniska robimy grilla. Kiełbaski i chlebek piekły się dobrze, czasami aż za dobrze. Ale zawsze dawało się dotrzeć do jadalnej części po chwilowym zdrapywaniu tej zwęglonej.

Panował radosny nastrój i nawet komary postanowiły go nie zakłócać. Poruszaliśmy różnorodne tematy. Hondacb wychwalał zalety głodówki, a dziewczyny dyskutowały o życiu rodzinnym. Impreza zakończyła się późno, choć chętnie posiedzielibyśmy jeszcze dłużej, ale dopadło nas zmęczenie.

Niedziela rozpoczęła się przegrupowaniem porannym, spowodowanym różnymi porami budzenia się. Część osób wyruszyła na Stare Miasto o 10, a reszta dotarła tam ‘już’ o 12. Kupiliśmy obowiązkowe pierniki i poszliśmy prostować Krzywą Wieżę. Potem za radą pierwszej grupy, która zdążyła już zwiedzić Muzeum Kopernika i my się tam udaliśmy. Dexter postanowił sprawdzić, czy eksponaty astronomiczne działają, ale na szczęście zdążył się oddalić, zanim wpadł zaniepokojony strażnik.

Po wyjściu z muzeum na lekko już deszczową aurę, połączyliśmy się z grupą poranną i poszliśmy na obiad do baru mlecznego. Po obiedzie część osób postanowiła wracać już do Trampa, przy okazji zaliczając przejażdżkę promem. Reszta, nie zrażona coraz bardziej padającym deszczem, zwiedziła jeszcze Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, Planetarium (niestety tylko przedsionek) i Pijalnię czekolady, gdzie dopadło nas totalne rozleniwienie, wywołane ulewą na zewnątrz.

Spowodowało to późniejszy przyspieszony marsz na prom, który na szczęście szybko przewiózł nas na drugi brzeg. Do Trampa wpadliśmy na 20 minut przed odjazdem pociągu. Na szczęście nie mieliśmy daleko na dworzec, gdzie oczekiwała nas reszta lekko już zaniepokojonej grupy.

Nastąpiło pożegnanie z dexterem i Olą, a potem załadowaliśmy się do zatłoczonego pociągu. Na 5 osób mieliśmy 4 miejsca w dwóch sąsiadujących przedziałach i jedno na korytarzu, więc i tak uznaliśmy się za szczęściarzy.

Podróż przebiegała w miłej atmosferze. Wspólnie z Anką Lego rozwiązywaliśmy krzyżówkę, a wahwah od czasu do czasu cytował nam czytaną właśnie książkę. Jedną z mądrości tam zawartych było: ‘Im więcej człowiek zawiera znajomości, tym dłużej żyje.’

Czując, że moje życie uległo wydłużeniu , pożegnałam ekipę, która wysiadła w Warszawie i pomachawszy im, udałam się w dalszą podróż do domu, wspominając bardzo udany wyjazd.

Gdzie? – W Toruniu!

Kiedy? – 4-5 lipca 2009!

Więcej informacji na Atopedii.

Homeopatia to antynaukowe wierzenie, że bardzo rozcieńczony w wodzie medykament może leczyć rozmaite dolegliwości. Jest to prawdopodobnie najbardziej niedorzeczna z wszystkich medycyn „alternatywnych”, bo zwyczajnie nie może działać, nie działa i, testowana wielokrotnie, udowodniła swoją nieskuteczność.

A ci, którzy pytają: „co w tym złego?”, mogą skierować swoje pytanie do Thomasa Sama i jego żony Manju Sam, których 9-miesięczna córka zmarła, ponieważ wierzyli w homeopatię.

Mała Gloria Thomas, zmarła na skutek komplikacji związanych z egzemą.