Atopia związana jest zwykle z dwoma charakterystycznymi cechami: podwyższeniem syntezy IgE i zaburzeniem równowagi między różnymi typami limfocytów T. Już przed 20 laty wykazano, że zaburzenia równowagi między różnymi typami limfocytów leżą u podłoża występowania astmy, kataru siennego i wyprysku uczuleniowego.
Trochę późniejsze badania wykazały, że tzw. limfocyty „T helper” występują w dwóch populacjach – komórki Th1, które wytwarzają głównie cytokiny: interleukinę-2 (IL-2), interferon gamma (IFN-γ), czynnik martwicy nowotworów (TNF-α) i interleukinę-12 (IL-12), oraz komórki Th2, które produkują głównie cytokiny typu IL-4, IL-5, IL-6, IL-10 i IL-13. Alergia związana jest z przesunięciem równowagi w produkcji cytokin w kierunku IL-4, 5, 6, 10 i 13. Zaburzoną równowagę między interferonem gamma (IFN-γ) i interleukiną-4 stwierdzono praktycznie we wszystkich chorobach alergicznych: zarówno we krwi, jak i w innych tkankach i nawet w wydzielinie z nosa (przy katarze siennym).
Zaburzona równowaga IL-4/IFN-γ powoduje wzrost syntezy IgE i szeregu mediatorów odpowiedzialnych za powstawanie alergii. Ponieważ IL-4 i IFN-γ hamują się wzajemnie, zaburzenia równowagi dotyczące ich produkcji powodują jednak tendencję do utrzymania status quo. Tak np. histamina, która powstaje za pośrednictwem reakcji przekazywanych poprzez Th2 stymuluje również wytwarzanie IFN-γ. Zaburzenie równowagi między Th1 i Th2 następujące w czasie wczesnego dzieciństwa ma zwykle tendencję do przekształcania w zaburzenie trwające do końca życia. Dlatego z punktu widzenia rozwoju alergii najważniejsze są pierwsze lata, a nawet pierwsze miesiące życia.
Źródło:
Im wyższy poziom higieny tym więcej alergii – paradoks naszych czasów
Marcin Krotkiewski, Kazimierz Madaliński
Alergia Astma Immunologia, 2000, 5(1), 1-6
Tagi: Genetyka